Buitenlands sportvisavontuur: Spaanse furie!

27 mei 2017 | Wilfred van Nunen

In het land, waar dode ruïnes bevolkt worden door op nieuw leven broedende ooievaars, waar bomen onder een verzengende zon hun sappige vruchten doen rijpen, waar schaapskudden ongehinderd door prikkeldraad door het landschap trekken en waar volgens een oud verhaal Don Quichote streed tegen windmolens, daar kan een visserij beoefend worden die we een paar decennia geleden niet voor mogelijk hielden in Europa. Tegenstrijdigheden worden verbonden in Extremadura. De naam betekent ‘extreem hard’, maar voor sportvissers is het een betoverend mooi paradijs!

 

Als in de lentemaanden het roofvisseizoen twee maanden gesloten is, maken nogal wat sportvissers van de gelegenheid gebruik om een buitenlandtripje te maken. Zelf was ik al meerdere keren naar Scandinavië geweest en zal dat ik de toekomst zeker nog vaker doen, omdat Denemarken, Zweden en Noorwegen meer moois te bieden hebben dan je in een mensenleven kunt meemaken. Aangestoken door enthousiaste verhalen van sport- en schrijfbroeder Tom Sintobin viel afgelopen voorjaar echter de keuze op Spanje. Samen met Tom en met Joris Nieuwenhoff vloog ik gedurende een kleine drie uurtjes van Weeze  naar Malaga, waar we in een huurauto stapten om vervolgens gedurende een rit van drie uur naar Puebla de Alcocer te rijden, een dorpje in het hart van Extremadura.

 

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-02

 

Joris, die sinds enkele jaren visreizen organiseert, heeft de bestemming in zijn gevarieerde reispakket opgenomen. Hij wilde niet alleen kennismaken met de visserij, maar ook met de lokale mensen met wie hij samenwerkt: met name met de visgidsen Craig en Justo, die het gebied als hun broekzak kennen.  We sliepen in een selfservice pension met de ridderlijke naam  ‘La Casa de los Templarios’  en we begonnen elke visdag in het saloonachtige restaurantje El Anafre (de kookpot) met een typisch Spaans ontbijt -dertig centimeter stokbrood met olijfolie,  ham en kaas.  's Avonds werd elke dag er besloten met een eenvoudige, doch prima maaltijd. En dat voor een tientje de man, inclusief een drankje...

 

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-03

 

Viswater

Je zou denken: in het hart van Spanje, is daar interessant viswater te vinden? Jazeker, al praten we wel over kunstmatig aangelegde stuwmeren. Spanje telt zo'n 1200 stuwdammen, waarvan de helft is aangelegd onder het regime van Franco, die een obsessieve neiging had om energie via waterkracht op te wekken. Dat daardoor complete dorpjes inclusief kerken en begraafplaatsen door het water werden verzwolgen, werd voor lief genomen. Amper een halve eeuw later, kun je zeggen dat door het samenspel van menselijk ingrijpen en de reactie daarop van moeder natuur, unieke wateren zijn ontstaan met voor de sportvisser ongekende mogelijkheden. De -letterlijk- meest in het oog springende is een Amerikaanse immigrant met de reputatie van een rockster…

 

Black Bass!

Ja, dat is de vis waar we het over hebben. Inmiddels is het alom bekend dat de Grootbek Forellenbaars, zoals gezegd, gedijt de vis prima in Zuid Europese wateren. Omdat dit ten koste gaat van een aantal inheemse vissoorten, hebben de ‘groenen’ in Spanje deze vis op de zwarte lijst gezet. Het liefst zouden ze zien dat de vis er uitsterft. Voor de lokale, relatief arme bevolking is het echter te hopen dat de Black Bass het volhoudt (en het nóg beter gaat doen), aangezien de economie voor een belangrijk deel draait op het hengelsporttoerisme dat dankzij de fenomenale springer een enorme boost heeft gekregen. Zo zie je maar, dat de Spaanse overheid in wezen niet verschilt van de Nederlandse. Voor veel politici en ambtenaren is een vis een oninteressant wezen en hengelsport een onbeduidende bezigheid. Ze hebben zwaar ongelijk.

 

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-04
 
De stuwmeren Orellana, Cijara, La Serena en Puerta Pena zijn tientallen tot honderden kilometers lang en bevatten zoveel struktuur, diepe plekken en ondiepe baaien, dat de black bass zich er in een grenzeloos  eldorado bevindt. De vis deelt het water met snoek, snoekbaars, karper, zeelt, een aantal barbeelsoorten waarvan  de comizo de meeste faam geniet, en een aantal kleinere vissoorten die voor de sportvisser van minder betekenis zijn. Wat maakt de Black Bass nou zo spectaculair? Zeker niet zijn afmetingen, want hoewel de vis 80 cm. groot kan worden, is een vis van 50 cm. al een kanjer te noemen en een veertiger al een hele beste. Nee, het is vooral zijn onverschrokken gedrag en zijn neiging om -nog fanatieker dan een  forel- tijdens de dril een serie spectaculaire sprongen te maken. In het voorjaar, als de temperatuur oploopt en de vissen zich opmaken voor de paai, zijn ze te vinden in de ondiepere, plantenrijke baaien. Lang niet altijd zijn ze bijtlustig, maar daar staan perioden tegenover waarop het hélemaal los kan gaan en de ene na de andere bass zich op je kunstaasje stort.

 

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-05

 

Bellyboat

Onze gids Justo, een jongeman van eind twintig die na zijn technische studie nog nergens aan de bak kon komen -de Spaanse economie zit in een diep dal- wil graag van zijn hobby zijn werk maken. Hij droomt er van om sportvissers te gidsen vanaf een eigen bassboat. Voorlopig doet hij dat met een viertal bellyboats, welke hij voorzien heeft van een versterkte bladder. Dat is geen overbodige luxe, want op sommige stekken priemen scherpe takken bover het water uit. Elke morgen treffen we Justo bij het restaurantje, met de bellyboats in een aanhangertje achter zijn Nissan X Trail. Een sterke auto blijkt al gauw geen overbodige luxe, want Justo neemt ons via bijna onbegaanbare leem- en rotspaden naar afgelegen baaien. Ook stelt hij neopreenpakken, flippers en prima dieptemeters ter beschikking, zodat we in no-time op het water liggen. Het vissen vanuit de bellyboat in deze prachtige entourage geeft je een heel bijzonder gevoel. Je zit niet op of aan het water, maar er ín...en daardoor voel je je nog meer één met de natuur. Bovendien is het compleet achterwege blijven van motorgeluid ook een zalige ervaring. Omdat Justo de goede plekjes wel weet, hoef je  niet te denken aan verkassen. Gewoon heerlijk ontspannen flipperen en werpen. In de verte zien we af en toe een snelle bass boat voorbij glijden, maar ik voel géén afgunst. Integendeel, het komt me zelfs een beetje potsierlijk over, zo'n snelle blingbling boot in zo'n paradijselijke omgeving. We genieten onder het vissen van de rijkdom aan vogels: wielewalen, wouwen en ooievaars, gieren en leeuweriken en nog veel meer. Op sommige afgelegen plekken en (schier)eilanden treffen we monumentale ruïnes van badhuizen uit de Romeinse tijd aan. Natuur en cultuur harmonieus verweven.

  

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-06

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-07

 

Natuurlijk heeft een bellyboat ook nadelen. Bij een beetje wind moet je je al gauw met je rug in de wind positioneren, en die positie komt niet altijd overeen met de werprichting die je wilt aanhouden. Soms ben je een beetje onhandig via de zijkant aan het inwerpen en binnen vissen. Maar ja, ik realiseer me dat ik als bezitter van een bootje ook verwend ben... De beperkte bagageruimte zou je ook als een beperking kunnen zien, maar evengoed als een voordeel.  Je bent gedwongen om van te voren goed na te denken over hoe je het wilt aanpakken en daarop een bescheiden kunstaasverzameling samen te stellen, die in het bellyboatvakje past. Dat gaat prima: met een klein doosje met daarin wat oppervlakteaasjes, een paar dieper en en een paar ondieper lopende cranckbaitjes, wat speldjes en een rolletje fluorocarbon, kun je de hele dag doorkomen. Uiteraard mag een onthaaktang niet ontbreken. In de bellyboat hang ik er een met een koordje om mijn nek. Wat de hengel en de molen betreft: je zou zeggen: hoe het zo licht mogelijk. Dat klopt ook wel, maar we kwamen er wel achter dat de hengel niet te zacht moet zijn, daar Black Bass over een paar steviger kaakbenen beschikt dan onze eigen baars. Pittige hengels van 2.00-2.40  die moeiteloos 20 gram weg kunnen zetten, zijn geschikt. Een molentje uit de 1000 of 2500  reeks erop, gevuld met 12/00 gevlochten lijn, en je bent gesteld! 

 

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-08

 

Splash!

In mijn ogen de allerleukste manier om op Black Bass te vissen is die met oppervlakteaas. Welnu, juist de voorjaarsmaanden zijn daar bij uitstek voor geschikt. Poppertjes en ‘walk de dog’ aasjes, zoals de bekende sammy's en imitaties c.q. opvolgers daarvan met een lengte van gemiddeld 10 á 12 cm, zijn allemaal inzetbaar. Verwacht echter niet dat stekken die ruiken naar Black Bass meteen aanbeten opleveren! We maakten het mee dat op plekken waar we vis zagen, we gedurende de ochtend en middag amper reactie kregen, terwijl het in in de namiddag- en avonduurtjes ineens begon te lopen! En ja, dan is het niet denkbeeldig dat elke worp een aanbeet oplevert. Die aanbeten worden bij lange na niet allemaal verzilverd, omdat Black Bass een meester is in het afschudden van het aas. Zolang het een niet echt grote vis betreft, vinden wij dat prima. Het gaat om de actie en niet om het aantal vissen dat je even vast hebt gehouden. Maar áls er dan een hoge veertiger of zelfs een vijftiger tussendoor loopt, dan wil je die toch graag even van dichtbij bewonderen en even portretteren, toch? Telkens wanneer wij een betere vis haakten, staken we daarom onze toppen een flink eind het water in, om zodoende de vis diep te houden. Het is frappant hoe hardnekkig de vissen ook dán nog de oppervlakte proberen op te zoeken en daar soms ook in slagen. Ook vlak voor de handlanding komt het regelmatig voor dat de vis zijn uitgestelde sprongen alsnog uitvoert en de haak lost. Vaak, maar gelukkig niet altijd...Mijn beste vis van de week, een beauty van 52 cm, bleef gelukkig hangen!

 

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-09

 

Snoek

Tijdens het flipperen naar een veelbelovender stukje water op Orellana, laat ik een soepele shad op een 30 grams loodkop zakken. Backtrollen vanuit de bellyboat! Binnen een paar minuten wordt bevestigd dat het werkt! Een klein, maar venijnig vechtend snoekje heeft zich op de wob gestort. Er volgen er nog méér. Opvallend klein van fomaat, dat wel, maar het is een vermakelijk tussendoortje. Overigens liegen de grote snoekenfoto's in El Anafre er niet om: hier huizen monsters! Volgens Tom, die het gebied al vaker bevist heeft, is La Serena het meest kansrijke water voor een dikke dame. Craig, een Engelse visgids die al zo'n 20 jaar in Spanje woont, biedt aan om een dagje met zijn boot op snoekenjacht te gaan. Dat aanbod sla ik niet af en de volgende dag bevinden Joris, Craig en ik ons op La Serena, Tom en Justo gaan een dagje kantvissen op bass. De snoekstekken waar Craig ons heen loodst zien er veelbelovend uit: veel variatie tussen diep en ondiep, en volop steile taluds waarop verdronken bomen met hun kale kruinen tot boven, maar evenvaak tot net onder de oppervlakte reiken. Een spookachtig beeld. Behoedzaam manoeuvreren we onze ondiep lopende aasjes tussen de dode boomtoppen door. Maar de verwachte strike blijft uit... Joris, die niet alleen goed organiseren kan maar zelf ook een pur sang roofvisser is, komt op het bijbelse idee om het eens aan de andere kant van de boot te proberen: hij werpt een duckshad, voorzien van een spinnerblad, naar het diepe. Het duurt niet lang of Joris staat met een kromme stok en brede grijns een ferme snoek te drillen. Even later tillen we een prachtig getekend exemplaar aan boord en de meetlat wijst 104 cm. aan. Voor Joris is dat een PB, dus zijn dag kon niet meer stuk!  

 

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-10

 

Snorretjes in plaats van tandjes

Toch bleek het lastig te zijn om nog méér snoeken aan de schubben te komen, zodat Craig voorstelde om het eens te proberen op barbeel. Ik had tot dan steeds het idee dat je dan beter met kaas, lunchworst of maden aan de slag kon, maar nee, de comizobarbeel, waarvan de Latijnse naam 
Barbus Lucio -snoekbarbeel- luidt, is een geduchte rover, die zich gretig op kunstaas stort. Lepels zoals de Mepps Cyclops en aanverwanten schijnen bijzonder goed te werken, vooral in de (na)zomer. Na enkele stekken zonder resultaat bevist te hebben, komen we in een uithoek waar de dieptemeter veel activiteit verraadt op half water. We vissen met shadjes op kopjes van 5 gram die we zwevend boven en tussen de vis aanbieden. Het duurt dan ook niet lang of Craigs' shadje wordt gegrepen door een bonkende vis. Het blijkt een Amerikaanse meervalsoort te zijn, óók een exoot dus, die veel minder groot wordt dan zijn Europese neef, maar toch goed sport geeft op een licht stokje. Even later denk ik een aanbeet te krijgen, maar de lepel -geleend van Tom- is onderschept door een geniepige onderwaterboom. De kunstaasredder van Justo gaat langs de lijn naar beneden, maar na het nodige gejutter, geruk en getrek, breekt óók de lijn van de kunstaasredder! Omdat ik het nogal gênant vind om twee geleende dingen te verspelen, besluit ik het water in de gaan. De temperatuur is immers héérlijk en het water helder. Op twee meter diepte zie ik de lepel dan ook meteen schitteren in het zonlicht en na deze aan boord gebracht te hebben, volgt er een tweede duik, die me bij mijn bootsmaten de promotie bezorgt tot kunstaasredder-redder. Na dit ludieke intermezzo mag ik dan eindelijk en aanbeet verzilveren en mijn eerste comizobarbeel in mijn handen houden. Nee, verreweg niet zo'n kneiter als de 104 cm. grote gigant die Justo onlangs ving. Toch ik ben ik er maar wát blij mee! Als klap op de vuurpijl volgt er nóg een barbeel, geen comizo, maar een ‘common barbel’, wat overigens weer een andere soort blijkt te zijn dat “onze gewone” barbeel. Voordat we naar de helling terugvaren vangt Joris nog een prachtige, hard vechtende snoek van een goeie 80 cm. Een prachtige dag is omgevlogen, ook al hebben we bij lange na niet in de dubbele cijfers gevist. De dagen daarna zou dat echter veranderen...   

 

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-11

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-12

 

Kermis

De laatste dagen van onze trip blijven we op Orellana. Daar richten we ons met onze stick- en cranckbaitjes, walk de dog jerkjes op de ondiepe baaien. We komen op plekken waar we de baarzen tussen onze flippers door zien zwemmen zonder dat ze enige tekenen van angst vertonen, een bijzonder gezicht! En al zijn de grootgebekte rovers echt niet de hele dag dóór hongerig, toch worden we regelmatig getrakteerd op een serie verslavende aanbeten. Zo gaat het ook op de voorlaatste avond, die jammer genoeg beeïndigd wordt met een onweersbui. Terugflipperen naar de auto was geen optie  meer, zodat Justo te voet de auto ging halen. Toen we terug kwamen in het dorpje, bleek het daar veel erger huisgehouden te hebben: overal was de electriciteit uitgevallen en waren kelders volgelopen. Het meest gedenkwaardig van deze dag was voor mij echter de vangst van een Black Bass van 52 cm, een zwaargebouwde rover die een ondiep lopende pikefightertje niet kon weerstaan. Terwijl Justo ons door het verlaten land onder onheilspellende luchten veilig terugbrengt naar El Anafre, hoor ik Big Mouth Billy Bass zingen: ‘Don't worry, be happy’...

 

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-13

 

Interesse?

Wie ook eens op Black Bass wil vissen, en er zeker van wil zijn dat alles tot in de puntjes geregeld is, kan zich laten bijstaan door een reisbureau. Mijn ervaring met Joris Nieuwenhoff, www.visreis.nl, was in alle opzichten positief.  Zowel het regelen van de vlucht, het boeken van een huurauto, het vastleggen van de verblijfplaats, de gids(en) met boot en/of bellyboat is bij hem in goede handen. De communicatie verloopt prettig en vlot.  Meer info is te vinden op de genoemde website. Houd deze desgewenst ook maar in de gaten in verband met het voornemen van een groepsreis naar deze bijzondere bestemming! 

 

buitenlands-sportvisavontuur-spaanse-furie-14


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.