Alaska - into the wild (deel 1)

08 juli 2017 | door Bart Mylle

Enkele jaren geleden begon Bart Mylle met enkele visvrienden te fantaseren over een vistrip naar Alaska. Niet een gewone trip op de platgetreden paden, maar een visreis waar je geen mensen of meer bepaald andere vissers tegen komt. Eenvoudiger gezegd dan gedaan. Maar waar een wil is, is een weg en uiteindelijk stapten zes sportvissers in de zomer van 2016 op het vliegtuig in Brussel richting Alaska. Into the wild…

 

Brussel Airport - 20 juli 2016

 

Kanektok

Twintig jaar geleden maakte Peter de Kock een float trip op de Kanektok rivier in Alaska met enkele gelijkgestemde reisgenoten. Nog altijd sprak de man achter De Kock Hengelsport twee decennia later met evenveel passie over deze reis als op het moment zelf. Deze verhalen waren voor ons een grote inspiratiebron en we begonnen stilletjes plannen te smeden…

 

Float trip

Natuurlijk is het eenvoudiger gezegd dan gedaan om een float trip te organiseren voor Alaska. We struinen het internet af om prijzen te vergelijken. All-in trips voor 7000 dollar per week per persoon, zonder vluchten en tips voor de gillie (visgids) zijn eenvoudig te vinden. Iedereen  kan zo’n trip maken op verschillende rivieren in Alaska, mits hij het financieel aan kan. Aanzienlijke bedragen, die voor ons en onze huisgenoten iets te veel van het goede zijn. Nee, een poging om deze reis in pakketvorm bij een gekende outfitter te kopen, zou het niet halen. Voor ons was de reis veel meer. Een complete float trip zou voor ons niet alleen om het vissen gaan, maar ook om met een hechte groep vrienden een reis te maken die je waarschijnlijk nooit meer zou overdoen, te midden van de oer-elementen en de wildernis.

 

Kanektok river...

 

Waar te beginnen

September 2015 was de start voor de voorbereiding van de trip. De discussies over locaties en het tijdstip van vertrek waren afgerond. Er was een groep van zes gelijkgestelde personen met de neuzen dezelfde kant op en het kompas op ‘vissen’. Het tijdstip van vertrek werd dusdanig gekozen om de kans op het vangen van alle zalmsoorten zo groot mogelijk te maken. De laatste zalmrun van de ‘silvers’ viel samen met de laatste week van de vakantie. Ieder van ons staat te trappelen om een ‘Grand Slam’ vangen op deze reis. Stel je voor: vijf verschillende zalmsoorten drillen op de rivier. Is dat geen ultieme droom?

 

 

Het past allemaal net...

 

De eerste vergaderingen werden gehouden. Checklijsten werden opgemaakt met materialen die we nodig zouden hebben om te kamperen, voor voedsel, kookgerief, kleding, vismateriaal, visum, verzekering, medical kits, etcetera, rekening houdend met het maximum gewicht van onze bagage. Maar daar was nog tijd voor.  Het eerste wat moest gebeuren was het vastleggen van de internationale vluchten en het watervliegtuig met gehuurde rafts die ons zou droppen in het Togiak nationaal park op het Pegati bergmeer waar de Kanektok river ontspringt.

 

 

Schuilen voor de regen onder de rafts...

 

Vluchten

De internationale vluchten Brussel- Reykjavik, Reykjavik-Anchorage, Anchorage-Dillingham en terug waren vlug geboekt via Iceland Air en Alaskan airlines. Vanaf dat moment was er geen weg meer terug, alles begon concreet te worden.

 

De laatste kilo’s bagage

De grote lijnvluchten zijn redelijk goed te regelen. Maar de laatste verbindingen zijn het moeilijkst op afstand te regelen. Via het internet werd de chartermaatschappij Tikchikairventures gevonden die het gezelschap niet alleeen van Dillingham naar Pegati lake kon brengen met twee Havilland beavers (watervliegtuigen) maar hen ook twee raften en twee satelliet telefoons kon verhuren. Rick en Denise van Tikchikairventures regelden ook de terugvlucht met Eric van Shannon Air; vanaf de monding van de rivier (Quinhagak) tot Dillingham. Op internationale vluchten mag je 46 kg bagage meenemen, maar het zijn eigenlijk de allerlaatste vluchten en het watervliegtuig die bepalen hoeveel gewicht er uiteindelijk per persoon meegenomen kan worden. Er werd onderling bepaald om 21 kg bagage p.p. mee te nemen, exclusief stoelen en voeding.

 

 

Een van de eerste chars voor Peter...

 

Vismateriaal

Naast tal van andere voorbereidingen waren zaken als vismaterialen, kampeermateriaal en water van groot belang. Flessen water meenemen, was geen oplossing, en water koken zou te veel tijd en energie in beslag nemen. Na wat opzoekingswerk vinden we een goede compacte waterfilter die redelijk snel het water kan filteren. Binnen 1 minuut ongeveer 1 liter water door het ‘gravitair’ via een Camelbak te laten doorlopen. De ideale oplossing voor ons dagelijks water.

 

 

En meteen een flinke voor Bart...

 

Qua kampeermateriaal hadden we niet heel veel nodig. Veel spullen hadden we ook al. Er werd besloten om drie shelters mee te nemen in geval van nood of om onder te schuilen. Verder iedereen zijn eigen lichtgewicht tent (1,2 kg), waterdichte zakken, een goede slaapzak en een matje waar je comfortabel 15 dagen op kan slapen.

Als laatste moesten we natuurlijk nog het vismateriaal in orde brengen. Veel hengels zouden we per persoon niet meenemen. Een #9 vlieghengel, een #4-5 vlieghengel en een spinhengel per persoon, met natuurlijk enkele reserves in geval van nood. Een selectie van vliegen en kunstaas per persoon werd vooraf ook geselecteerd.

 

 

Kalm blijven...

 

We gaan!

Zo’n 10-12 maanden na het eerste idee om een float trip te organiseren is het op 20 juli 2016 zover. De lange reis begint  en na een aantal overstappen en vlieguren landen we in Anchorage om de laatste proviand in te slaan en om visvergunningen te kopen. Die eerste dagen zijn een aanloop naar de reis zelf, niet iedereen beseft wat er eigenlijk staat te gebeuren. Op 22 juli nemen we de vlucht van Anchorage naar Dillingham, waar we worden opgewacht door Denise van Tikchikairventures.  Voordat we kunnen vertrekken met de watervliegtuigen moeten we in onze tentjes overnachten. In Dillingham, op het puntje van de vissershaven, zetten we ze op. Die avond verdelen we alle  reiszakken opnieuw en schikken we alles en doen de tenten, slaapzakken en matjes in aparte waterdichte zakken.

 

Aan de kade van de haven bij een visverwerkend bedrijf, zien we de boot Cornelia Marie. We herkennen haar uit de serie Deadliest Catch van Discovery Channel. Als kers op de taart zwemt er die avond een school witte beluga walvissen voorbij. Die avond slapen we niet echt veel. We zijn allemaal al bezig met de volgende dag.

 

 

Die kleuren van die char...

 

Upper Kanektok

Het is 23 juli. De trip begint nu echt. Die dag zijn we in twee keer in groepjes van drie met hetzelfde Beaver watervliegtuig afgezet bij het Pegati Lake waar de Kanektok rivier ontspringt. Het opstijgen, vliegen en landen met die watervliegtuigen is zo rustgevend in deze adembenemende omgeving dat een uur vliegen zo voorbij is. Na het landen worden de rafts opgeblazen, de bagage verdeeld en de bemanning opgedeeld in twee groepen van drie man over twee rafts.

 

Iemand roept dan: luister eens hoe stil het is. Voordat we vertrekken is iedereen stil en luistert. Inderdaad, het watervliegtuig is vertrokken en daar was ineens de absolute stilte, iets wat wij in onze maatschappij nog amper kennen. De omgeving ademt die stilte ook uit. Rond Pegati lake ligt de ruwe desolate toendra, zonder bomen, met af en toe een rotsformatie. We weten het: vanaf hier staan we er alleen voor. Het gevoel is onwerkelijk. Alleen op de wereld en voor de verandering niet bovenaan de voedselketen.

 

 

Elke dag verse zalm gaat nooit vervelen...

 

 

Pegati lake wordt in de GPS gezet als waypoint en als referentie voor de afgelegde afstand over de volledige trip. Nu weten we waar we vertrokken zijn en waar we naar toe moeten: de monding van de rivier.

 

De meanderende rivier is ongeveer 160 km lang, wat eigenlijk eenvoudig te doen is in 15 dagen. Buiten het raften hebben we dan nog meer dan tijd genoeg voor kamperen en vissen. Door middel van de GPS waar we enkel de afstanden in vogelvlucht kunnen lezen of berekenen zijn we in staat om onze tijd op de rivier perfect in te plannen. Het doel is zo veel mogelijk tijd te spenderen in de boven- en middenloop van de rivier, omdat we weten dat de laatste 60 km van de rivier drie fishing lodges heeft, met de nodige gidsen en boten.

 

 

Dicht bijeen...

 

Wolven

De eerste dag wordt er niet zoveel geraft. Vanaf het eerste moment wil iedereen vissen in plaats van raften en tenten opzetten. De drang is te groot, begrijpelijk. Daarom  zetten we het eerste kamp op op amper 2 km in vogelvlucht van Pegati Lake, op een klein grindeiland met wat waterwilg.

De tenten waar we in slapen worden altijd bij elkaar gezet en de shelter, met ons vacuum verpakt eten in koelboxen, wordt ongeveer op 100 meter van onze slaapplaats neergezet om eventueel bezoek van beren proberen uit te sluiten. Dit is natuurlijk theorie…

 

 

Mooie vis Frank...

 

Creepy

De eerste nacht is voor iedereen nogal creepy. Iedereen hoort de geluiden van de wildernis. Van brekende twijgjes, dieren die over het grind van de rivierbedding lopen, optrekkende zalmen en beesten die door het water wandelen. Daarom is iedereen ook vroeg wakker. De eerste vijf dagen op de upper Kanektok worden we getrakteerd op vrij mooi weer en verschillende wilde dieren. Rendieren die vrij kort bij komen tijdens het vissen. Tijdens het floaten zien we zeker een achttal grizzly beren met en zonder jongen, die meestal direct vertrekken wanneer ze ons zien. De roedel wolven die we naast ons kamp zien wanneer we opstaan, is al een eerste kers op de taart. Iedereen is klaarwakker, en bewondert deze prachtige beesten.

 

 

Go with the flow...

 

Grizzly

Enkele dagen later krijgen we ‘s morgens bezoek van een grizzly die honderd meter boven het kamp de rivier op komt om wat zalm of forel te vangen. Zoals het in het boekje beschreven staat, verzamelen wij ons, maken we ons groot, brullen, zingen en fluiten we zo hard als we kunnen. Maar dit maakt niet echt indruk op bruintje beer. Deze sjokt rustig richting het kamp, en trekt zich niet veel aan van ons vocaal talent en passeert op een 10-15 meter, waar hij op zijn gemak een forelletje verorbert. Ondertussen worden we rustiger en voelen ons meer op ons gemak. We beginnen de beer te fotograferen en selfies te maken. Dit beest heeft zoveel voedsel in de rivier dat wij eigenlijk maar een decoratie in zijn omgeving vormen.

 

 

Vlagzalm voor Nico...

 

Zalm!

Het vissen op de bovenloop is meteen adembenemend. De vrij ondiepe rivier heeft een redelijke stroming, met hier en daar een geultje en een mooie poel. Kenmerkend aan de bovenloop is dat de rivier nog niet te veel begint te splitsen en nog volledig in de bergen zit. Wat ook meteen inhoudt dat het ‘s nachts fris kan zijn. Naargelang de plek en de hoeveelheid vis overnachten we 1 of 2 nachten op een eiland. Twee nachten op dezelfde plek geeft ons dan ook wat meer tijd om te relaxen en terug op adem te komen. Raften, vissen, tent opstellen, eten maken, afbreken in- en uit laden vraagt meer energie van een persoon dan je denkt.

 

De paairijpe reds of Sockeyes en pinks zitten al volop op de rivier, en worden gevolgd door massa’s arctic chars (beekridders). De vlagzalmen zoeken zoals gewoonlijk mooie fijne gravel bedden op en diepere geulen met fijne steengruis. Het formaat van de vlagzalmen is buiten proporties. Binnen Europa wordt meestal met kleinere nimfen of droge vliegen gevist op deze salmoniden. In Alaska kun je ze gewoon vangen op Pixie-spoons, oranje of roze lepels en spinners, maar ook zalmeitjes (verzwaard of onverzwaard).

 

 

Het is even wennen om al die soorten uit elkaar te houden.  Hier Kris met een paairijpe sockeye...

 

Geen straf

De arctic char forellen laten zich door streamers, oppervlaktevliegen (gurglers en muis imitaties), nimfen, droge vliegen en allerhande kunstaas verleiden. Echt moeilijk is dat vaak niet. Na drie worpen zonder aanbeet zeggen we ‘Amaai, ze doen moeilijk vandaag’. De meeste van die forellen zijn tussen de 40 en 70 cm, geen straf om zulke vissen te vangen op licht materiaal. Bovendien vormen ze een lekkere hap en een welkome bron van eiwitten tijdens onze maaltijden. Ik durf zelfs zeggen dat ze beter en fijner smaken dan zalm.

 

Tussen de forellen en sockeyes wordt af en toe een afpaaiende chum, pink of een king salmon gevangen, een welkome afwisseling. Chum zien we in zeer kleine scholen van een viertal vissen, niet te vergelijken met de Pinks of reds die constant in grotere scholen de rivier optrekken…

 

Einde deel 1 – volgende week volgt deel 2

 

 

Even een ontbijt van pannenkoeken om het moraal wat op te vijzelen...

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.