Alaska - into the wild (deel 2)

15 juli 2017 | door Bart Mylle

Enkele jaren geleden begon Bart Mylle met enkele visvrienden te fantaseren over een vistrip naar Alaska. Niet een gewone trip op de platgetreden paden, maar een visreis waar je geen mensen of meer bepaald andere vissers tegen komt. Eenvoudiger gezegd dan gedaan. Maar waar een wil is, is een weg en uiteindelijk stapten zes sportvissers in de zomer van 2016 op het vliegtuig in Brussel richting Alaska. In dit artikel deel 2 van ‘Into the wild’…

 

Frank toont een Alaska arctic char...

 

Middle Kanektok

Hoe meer we uit de bergen komen en de rivier zich meer begon op te splitsen, hoe meer soorten zalm we kunnen vangen. Niet alleen afpaaiende zalm, maar ook de verse sockeyes die op dat moment massaal op trek zijn naar hun paaigronden. Deze verse sockeyes kan je vangen met de vlieg, gevist op een sinktip, waardoor je de vlieg net boven de bodem kunt aanbieden. De vliegenlijn met streamer wordt dwars of iets up-stream geworpen, en door de stroming laten we de lijn swingen of uitwaaieren op de stroming door af en toe de lijn te menden zodat de vlieg op diepte blijft. Vis je met een sinktip die te vlug zinkt, dan zit je vlug vast tussen de stenen. Is de sinktip te licht dan vis je te veel boven de bodem. Natuurlijk kan er nog wat gespeeld worden met het gewicht en het volume van de vlieg om de gewenste diepte aan te houden.

 

 

Een raft is nog niet zo makkelijk te besturen in een stroomvernelling...

 

Een tapijt van vis

Naarmate we de hoge bergketens achter ons aten en het laaggebergte meer vorm begint te krijgen, verandert het landschap van harde toendra naar een groener en meer bebost gebied. De visserij wordt eenvoudiger en de aantallen stijgen enorm. De meeste gravelbanken liggen vol met arctische forel, het is net een tapijt van vis, eigenlijk te moeilijk om te verwoorden hoeveel vis er op de rivier zit. Deze forellen volgen de paairijpe zalmen om zo een gemakkelijk en proteïnerijk maaltje bijeen te rapen. Naarmate de oevers ook meer begroeid raken met kleine bomen en struiken, komen we ook meer in het habitat van de regenboogforel die eigenlijk op dezelfde manier te vangen is als de arctische forel.

 

 

De fabricage van het dagelijkse drinkwater...

 

Kings

Her en der in diepere stukken, geulen of diepere pools zien we scholen met kings, die zeer herkenbaar zijn door de bordeaux-rode kleur en hun massieve vorm. Het is niet aan te raden om deze zalm met lichter materiaal te bevissen. Tijdens het driften met de raft over zulke stekken, waar we ook op forel vissen, wordt geregeld met de lepel of spinner een king gehaakt en geland. Het landen van deze zalm is zo goed als onmogelijk vanuit een raft. Iedere keer moeten we een gravel eiland zoeken om deze gehaakte kings te landen, wat zelfs met een zware spinhengel niet altijd een eenvoudige klus is. Tijdens het raften van A naar B wordt door één persoon geroeid, zodat de andere twee zoveel vis kunnen vangen als ze willen. Een 40 tot 60 forellen in een paar uur is nu vrij normaal. Een mooi moment om wat shads te testen.

 

 

Die grizzlies hebben een flinke schoenmaat...

 

Roze shads

Fishkix heeft wat kleine Stager shads in roze gegoten om  te testen op de zalmen en forellen. De traag stromende kreken zijn daar het ideale decor voor. Hier kunnen we zien hoe de forellen en zalmen reageren. Doordat de shads op loodkopjes van enkele grammen gevist worden, kunnen we langzaam de vissen beginnen te tergen. Het resultaat mag er zijn, de ene na de andere zalm en forel valt ervoor. Dit is een heel andere visserij dan we thuis gewoon zijn, hier kunnen we de vissen op zicht aanwerpen. De shad is ook de ideale manier om vanuit de raft te vissen, we vangen wel iets minder vis dan met de lepel of spinner, maar de maat van de vis moest er zeker niet voor onderdoen.

 

Het middenstuk van de rivier is door onze vriend de bever omgebouwd tot een labyrint van zijrivieren, doodlopende armen, meertjes en gravel eilanden die breder en mooier zijn dan de bovenloop. Hier moeten we opletten dat we elkaar tijdens het raften niet uit het oog verliezen, daarom is het de boodschap om dicht naast elkaar raften. Indien we elkaar zouden verliezen heeft iedere raft een satelliettelefoon zodat we met elkaar contact kunnen houden indien we elkaar kwijt zijn.

 

 

En bessen lusten ze ook...

 

Beer beer!

Normaal gezien zouden we maximaal twee nachten op hetzelfde gravel eiland slapen, maar voor één keer blijven we drie nachten. De locatie is hier zo mooi en de vangsten zijn meer dan perfect. Maar deze beslissing levert ons wel een slapeloze nacht op. De derde nacht worden we om half vier ‘s nachts gewekt door een luid geroep: ‘BEER, BEER!’. Nico heeft net bezoek gekregen van een zwarte beer die waarschijnlijk uit klunzigheid of curiositeit boven op zijn tent staat. Door het gewicht van de beer valt de tent in elkaar en breken enkele tentstokken. Iedereen probeerde op dit moment zo snel mogelijk uit zijn tent te komen, gewapend met bearspray en zaklamp. Frank heeft het ‘geluk’ dat hij bij het openen van zijn tent, bijna oog in oog staat met de gast en dus eigenlijk een intieme ‘tête à tête’ heeft met blacky. Peter daarentegen heeft wat problemen om uit zijn tent te komen, hij zit namelijk vast in zijn slaapzak. Uiteindelijk is iedereen op en doen we hetzelfde trucje als met de grizzly beer: veel lawaai en ons groot maken, vuur aansteken en met de zaklampen de beer zoeken in de duisternis. Die vinden we vrij snel en we zien ook meteen dat zij niet alleen is, twee kleintjes lopen rond de proviand shelter. Deze zwarte beer reageert totaal anders: nerveus begint ze haar kop te zwaaien als teken van dominantie, zet enkele stappen vooruit en kiest dan het hazenpad. Nico, wiens tent compleet gemold is, slaapt tijdelijk bij Frank, tot zijn tent hersteld is met duct tape en extra buisjes.

 

 

Een chum aan de roze Fishkix shad...

 

Koud

Het weer is eigenlijk niet zo goed, veel regen en af en toe een droog moment waarvan iedereen gebruik maakt om zijn materiaal te laten drogen. Op bepaalde momenten is het zeer slecht, het regent zo hard dat we onze slaaptenten niet kunnen opzetten. Onder de shelter begint iedereen het enorm koud te krijgen en het water stijgt in korte tijd ongeveer één meter, waardoor de rivier troebel wordt. Dit hheeft ook impact op de vangsten. Op dieper water lopen de vangsten fel achteruit en de forellen die op de gravelbanken liggen, tonen geen aasgedrag meer.

 

 

Nico met een langgerekte afgepaaide king...

 

Na enkele dagen regen begin ik ’s morgens pannenkoeken te bakken als ontbijt, gewoon om het humeur op te peppen.  Dit doorbreekt de sleur van havermout of rijstpap. De pannenkoeken verrijken we met havermout zodat we wat langer op het ontbijt kunnen teren. In de late namiddagen eten we meestal een warme stoofpot of maaltijdsoep waardoor je weer een warm gevoel van binnen krijgt tijdens de koude natte dagen.

 

 

 

Elke dag wilde zalm of char eten en dat 15 dagen lang...en dat smaakt heel anders dan de zalm uit de Albert Heijn of Carrefour...

 

Lower Kanektok

De laatste 3-4 dagen komen we langzaam uit het laaggebergte. De rivier wordt breder en ligt dieper uitgesneden in het landschap. Hierdoor wordt het om te vissen iets minder interessant. De kings zijn ondertussen volledig afgepaaid en beginnen al te rotten. Her en der zien we verse pinks optrekken die nog vol zeeluis zitten en eigenlijk best sterk zijn. Tussen die pinks zien we ook reds optrekken. Door de hevige regenval trekken de zalmen vrij kort onder de oever op, omdat de stroming in de hoofdstroom enorm hard is. Tijdens het raften zien we dat de zijstroompjes afgeladen zitten met reds en redelijk wat chums, die eenvoudig te vangen zijn op het lichte materiaal zolang ze niet in de volle stroom zwemmen. Tot nu toe hebben we alle soorten gevangen buiten de silver (coho). Volgens de kalender van de zalmruns zouden ze al op de rivier moeten zitten, maar we zien ze nog niet. De laatste dagen van de trip komen we het eerste telstation en het eerste viskamp tegen. Het begint hier ook drukker te worden op de rivier. Dit brengt voor ons een hoop ‘lawaai’ – iets dat we niet meer gewend zijn.

 

 

Ook de vlieg en streamer komt van pas...

 

Silvers

Doordat we nog geen silvers gevonden hebben stellen we de vraag aan één van de visgidsen waar we de silvers kunnen vinden. Het antwoord luidt: in de ‘sludges’; de zijarmen van de rivier waar het zeer langzaam stroomt zodat de bodem uit slib bestaat. Bij de eerste de beste zijarm stoppen we en proberen het uit. Al vlug zien we activiteit aan de overkant van de creek naast een oever met lang gras. Het blijkt al snel dat we met licht verzwaarde blauw gekleurde vliegen de meeste reactie krijgen. In dit traag stromend water is het perfect mogelijk om met een # 4/5 te vissen en een prachtige visserij te beleven. Tussen de silvers worden ook verse pinks en verse chums gevangen, wat geen straf is. Die silvers vallen niet tegen: het zijn ongelooflijke acrobaten en één van de leukste zalmsoorten om te vangen. Later zien we de silvers ook aan de zijkant van de hoofdstroom optrekken. Daar is het zaak om met een # 9 met sinktip te vissen, of met de lepel.  De Hansen Stripper zeeforellepel is één van de favorieten voor deze visserij.

 

 

De tent van Nico na een bezoek van bruintje beer...

 

Quinahak

De laatste twee dagen moeten we nog 60 km afleggen naar het Inuit dorpje Quinahak waar we afgesproken hebben met onze piloot die ons terug moet brengen naar Dillingham. Tijdens deze laatste dagen is er ook minder actie. Er ligt hier aanmerkelijk minder vis dan op het boven- en middenstuk van de rivier. Deze eindsprint is niet het leukste stuk van de trip maar moet gedaan worden. Beter dit laatste stuk in twee dagen te doen dan in vier of vijf dagen. Wat we niet verwachten is nog een extra nachtelijk bezoek van een grizzly. Tijdens het slapen is er een grizzly over mijn benen gelopen. Gelukkig heb ik dit niet bewust meegemaakt tijdens de diepe slaap. ‘s Morgens wordt dit alles pas duidelijk aan de hand van de sporen door het kamp en rond mijn tent. Waarschijnlijk hadden we ons tentenkamp op de verkeerde plaats gezet, precies op de weg van de beer.

 

Na twee dagen komen we in het dorp Quinahak, waar eigenlijk niet veel te zien is. Restaurants of pubs zijn er niet, alleen een kruidenierszaak die niet altijd open is, en een blikfabriek die niet in werking is door gebrek aan orders.  Die nacht slapen we op de oude landingsstrip naast de haven, om de andere dag met Shannon Air terug te vliegen naar Dillingham.

 

 

Wat zeg je? Zit er te veel bagage in het vliegtuigje? Ach, dat red hij heus wel...

 

In het gareel

Eenmaal weer in Dillingham is de reis voor ons officieel voorbij.  De volgende dagen begint het tot ons door te dringen dat we ons weer aan de maatschappij moeten aanpassen. Dit valt niet mee. Sommigen van ons zijn tot op heden nog steeds niet 100% in het gareel na de immense ervaring van de tocht.  

 

We hebben het geluk dat we deze trip met een hechte groep konden maken. Tijdens zo’n trip kom je jezelf tegen en leer je leven op je innerlijke ritme dat wordt bepaald door de natuur. Daarnaast heeft ieder zijn taak voor de groep en moet je op elkaar kunnen terugvallen. En dat was gelukt. Het was een onvergetelijke trip, waar iedereen als kers op de taart zijn grand-slam behaalde. Ondanks het ‘once in a life time’ gehalte van de reis, weet ik nu al dat ik een dergelijke tocht nog eens wil maken. Niet naar dezelfde rivier. Hiervoor is de wereld te klein en het vissersleven te kort...

 

 

Bye Alaska...

 

Volgende week in deel 3 (slot) een film/diapresentatie van deze reis en reistips voor de voorbereiding.

 

Deel 1 gemist? Klik dan hier.

 

 

 

Bart en Timur: vader en zoon met een verse pink (links) en een verse 'silver' op de vlieg uit de sludges...

 

 

Runs op de Kanektok

 

Op zalm naar Alaska moet je niet op de bonnefooi doen. De zalm is namelijk niet altijd aanwezig in de rivieren. De Kanektok rivier heeft zalm runs voor alle vijf soorten over de volledige lente en zomer. Enkel de pink trekt deze rivier op tijdens de even jaren. Maar voor elke rivier is de optrek van de zalm weer anders.

 

King  (chinook): eind juni (Lower river) en juli (Mid-upper river).

Sockeye (red):  begin juli (Lower river)  en midden-eind juli (Mid-upper river).

Coho (silver): begin augustus (Lower river) en midden augustus tot begin september (Mid-upper river).

Pink (humpback): eind juli (Lower river) en eind juli tot augustus (Mid-upper river).

Chum (dog): eind  juni (Lower river) en midden  tot eind juli (Mid-upper river).

 

Buiten de zalmsoorten heb je ook nog vlagzalm en drie soorten forel: regenboog of leopard trout, dolly varden forel en Arctische forel.

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.