The battle of the bridges

04 februari 2018 | Gwyll Mead en Berend Masselink

 

Onweerstaanbaar als een perfect rovershol ligt daar de brug. Urenlang hebben we er staan gooien; en vaak voor niks. In hartje winter, in hartje zomer. En ook al kregen we geen tik en was er geen teken van leven; we wisten één ding zeker: ze lagen er, en ze loerden op ons. En ze wisten precies dat ze op dat moment de kaken op elkaar moesten houden…

Een ‘brugsnoek’ op een moeilijke visdag rond Kockengen.

 

Dressuur

In veel verhalen en vangsten speelden die bruggen een hoofdrol. We kenden ze van binnen en buiten. Als de vis los was, kon iedereen er vis vangen, zelfs de dorpsjeugd met hun zeehengels, veel te dikke lijnen en veel te zware Mepps spinners uit de jaren zeventig. Lang duurde zo’n sprookje echter nooit. Als de vis een uurtje ‘los’ was, brak er weer een lange periode aan van kaken op elkaar en stond alles op 50 meter rondom de brug weer stijf van de dressuur. 

 

Een beetje wijzer

De bruggen vormden de uiterste beproeving. En eigenlijk nog steeds. Maar we zijn inmiddels al wat jaartjes verder en een beetje wijzer misschien. Zo’n brug vormt in tijden van armoe – we praten dan over weinig vangsten – ook een ultieme uitdaging. Wie onder zo’n dressuurbrug een snoekbaars of snoek kon vangen, kon toch echt wel een beetje vissen. En wie er met wat pietepeuterig kunstaas een baarsje kon haken, hoorde ook niet echt meer tot de categorie ‘beginners’. Zo vormde de brug in vele dorpen en steden een bijna onneembaar bastion voor sportvissers. Er stroomde veel water onderdoor tot het moment dat er weer eens een kanjer werd gehaakt.

 

Foto 04b-123RV13

Zulke ‘jonge honden’ kun je op goede visdagen geregeld haken onder bruggen.

 

Wil jij het complete artikel uit deze Dé Roofvis 123 graag als eerste lezen?

Neem dan nu meteen even een voordelig abonnement en klik hier.


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.