Zomerblues deel 3: op de brommer naar de meerval

06 augustus 2018 | Alek van Mensvoort

Hitte, droogte en windstilte teisteren ons land en ook de sportvissers zitten zich te verbijten. Terwijl de helft van de visstand de rugvinnen onder water probeert te houden, zijn er gelukkig nog veel actieve vissen die zich kiplekker voelen in deze omstandigheden. De meerval is er één van. Alek van Mensvoort (18) is al sinds zijn vijfde levensjaar geïntrigeerd door deze vis. Samen met zijn enthousiaste vismaten lijdt hij deze zomervakantie aan de ‘ziekte van Siluris Glanis’, beter bekend als meervalkoorts… Zomerblues deel 3!

 

Alek en zijn 'ziekte van Siluris Glanis':  de meervalkoorts die je nooit meer kwijtraakt...

 

 

Meervalkoorts

Het is de machtigste zoetwatervis die zich in ons kleine landje schuilhoudt. Voor mij was deze vis jarenlang een droom; een vis die alleen gevangen kon worden door de ‘echte professionals’. Die gedachte werd drie jaar geleden verworpen toen ik samen met mijn maatje Leon Reissig mijn eerste meerval ving. We hadden op dat moment zelfs nog nooit een snoekbaars gevangen. Op die warme zomeravond in Frankrijk, zijn wij besmet geraakt met het meervalkoorts. Twee jaar later idem dito; ik ging terug naar dezelfde plek en weer ving ik twee mooie vissen. Meer en meer raakte ik gefascineerd door die uit de kluiten gewassen kikkervis.

 

 

 

Vanuit de boot en statisch vanaf de kant langs de Maas...

 

Gesloten tijd 2018

Tijdens de ‘gesloten tijd 2018’ ervoer ik dat meerval zelfs goed te vangen was in Nederland. Een  korte avondsessie aan de IJssel leverde mij mijn eerste Nederlandse meerval op. Hij - of zij - was slechts 40 cm lang maar het was er wel echt een!

 

Alek en Leon gaan lekker: niet alleen in de Waalse Maas, maar ook in Nederland bleek het te kunnen! De bovenste vis van Leon is 130 cm...

 

Donkere vlek

Dat er best wat meerval in Nederland zit blijkt trouwens ook wel uit een ervaring van vorige zomer tijdens het snoekbaarzen op de IJssel. Al tijdens mijn eerste worp in die rivier krijg ik een felle tik op de top. Een klein snoekbaarsje had mijn shadje gepakt. Ik haal de vis binnen en net voordat ik hem uit het water wil pakken zie ik een donkere vlek achter mijn vangst. Een seconde later draait de kop van een meerval, dik over de 150 cm, naar waar hij vandaan kwam en met een goede klap van de staart verdwijnt de vis weer de diepte in. Het snoekbaarsje kon ik nog net op tijd wegtrekken.

 

 

Op naar de rivier. Leon rijdt en Alek heeft de twee bellyboats achterop zijn rug...

 

Brommer met rubberboot

Mijn  vissessies beleef ik bijna altijd samen met m’n maatje Leon. Aangezien wij allebei nog geen autorijbewijs hebben is het niet gemakkelijk om al het visgerei op de stek te krijgen. Daarom bedenken we alternatieven. Gelukkig komen we een heel eind met ons brommertje. Een oudje uit 1976, maar hij doet het! Leon is bestuurder en ik zit achterop. Beladen met onze bellyboats, statische visspullen of zelfs een 290 cm rubberboot achter de brommer, vissen we onze hele regio af. We worden inderdaad wel eens gek aangekeken als je met een rubberboot achter de brommer (compleet met buitenboordmotor en visuitrusting) door de stad rijdt met 40 km per uur.

 

 

Een onderwaterdobber met een lekkere tros Canadese dauwpieren...

 

Ultieme sportvis

Normaal gesproken is niet alleen meerval onze prooi maar in verband met de hitte van de laatste tijd laat ik de snoekbaars en baars links liggen. Volgens mij laten zij mij ook links liggen: de vangsten op de gebruikelijke stekken zijn deze zomer enorm verslechterd in vergelijking met vorig jaar. Maar goed, meerval is een vis die ook gedijt in zuurstofarm en warmer water en dit maakt deze vis voor mij dan ook, samen met haar brute kracht en onvoorspelbaarheid, dé ultieme sportvis voor dit warme weer.

 

 

Statisch vissen is vooral afwachten...

 

Canadese dauwpieren

Nu wat over de techniek en montages? Prima. Ik vis altijd in stromend water op meerval, dat is namelijk het water dat ik tot mijn beschikking heb. Als aas gebruik ik wormen. Niet zomaar wormen, maar echte Canadese dauwpieren. Als je op een XXL kikkervis vist moet je immers ook met XXL wormen vissen! Mijn rig bestaat meestal uit een dreg en een enkele haak. De enkele haak hangt tussen de 10 en 15 cm onder de dreg, beide vastgeknoopt met een knotless knot. Als onderlijnmateriaal gebruik ik het liefst mono omdat dit een stuk stijver is dan gevlochten alternatieven. Dat zorgt ervoor dat de rig wat minder snel in de knoop raakt.Er komen plusminus twaalf pieren op de dreg en één pier rijg ik helemaal over de onderste enkele haak.

 

 

Maar dan kan de hengel (met de ballonmontage in dit geval) ineens dubbelklappen en heb je een meerval van precies 100 cm in je handen...

 

Onderwaterdobbers

Voor de statische visserij maak ik graag gebruik van zogenoemde onderwaterdobbers. Dit zijn drijflichamen die de tros pieren boven de bodem houden. Meerval jaagt namelijk helemaal niet alleen op de bodem maar zelfs op half water. Hoe langer de onderlijn hoe hoger je aas zich in het water zal bevinden. Ik gebruik meestal onderlijnen tussen de 1,5 en 3 meter maar wees niet bang om met nog langere lijnen te vissen. Soms zit die vis nou eenmaal in een hogere waterkolom. In plaats van lood gebruik ik op hard stromend water een steen die ik met een breeklijn aan de montage verbind.

 

 

Bellyboat

Vissen vanuit de boot of bellyboot is een andere liefhebberij van ons. Dat is vaak nog spannender dan de statische visserij; mede omdat je je recht boven de vis bevindt. Gebruik maken van een clonkteaser kan, maar is zeker geen must. Een simpel kaal lood van 150 of 200 gram werkt ook uitstekend. De rig verandert natuurlijk wel wat vergeleken met het statisch vissen. In plaats van twee meter is mijn onderlijn nu nog maar 40 cm lang en de onderwaterdobber vervang ik door lood. De hengel die ik vanaf mijn bootje gebruik is een speciale boothengel. Voor de bellyboat is een kortere stok een stuk fijner omdat het dankzij het hefboomeffect anders iets te zwaar wordt. Bovendien kun je dan gemakkelijker je aas in de sonar-kegel van de fishfinder houden.

 

 

Leon vanuit de bellyboat met een dikbuikig ukkie...

 

Wallonië

De beste meervaltrip tot nu toe was tijdens het Hemelvaartsweekend dit jaar. We visten in de Maas in Wallonië. De voorbereiding duurde wel erg lang. Er moest nieuw materiaal mest worden ingekocht; we moesten zoeken naar stekken; onderlijnen werden geknoopt en vistechnieken uitgezocht. Gelukkig leverde dit ook genoeg op, want in drie dagen wisten we een mooi aantal meervallen te vangen waaronder voor ons beide een nieuw persoonlijk record!

Het weekend daarna gingen we naar dezelfde stek maar aan ons geluk kwam een eind. Op harde wijze kwamen we erachter dat vissen daar niet toegestaan was…

 

Ballonmontage

Leon en ik plannen onze sessies niet echt ver van tevoren. Zo ging het anderhalve week geleden ook. Leon appte mij met de vraag of ik nog even na het werken wilde vissen. Zijn tweedelige snoekbaarshengel was een tijdje terug veranderd in een driedelige hengel dus snoekbaars ging niet lukken. Voor baars en snoek was het veel te warm en karper vinden wij gewoon net wat minder leuk om te vangen. Er zat niets anders op dan achter de meerval aan te gaan. Ik had toevallig nog wat pieren in de koelkast staan van een vorige sessie. Snel pakten we onze spullen en trapten de brommer aan. Nog snel even langs de supermarkt voor ons avondeten en rond 19 uur waren we uiteindelijk aan het water. Met behulp van een ballonmontage ‘wierpen’ we de lijnen uit. En toen was het wachten geblazen.

 

 

En Alek vanaf de kant met een mooie lichtkleurige Siluris...

 

Super spannend

Dat wachten is aan de ene kant heel saai want er gebeurt heel weinig. Aan de andere kant is het ook super spannend. De hengel kan immers elk moment dubbelklappen! Net nadat de laatste zonnestralen achter de horizon waren verdwenen kwam die aanbeet. Ongelooflijk dat een visje van een meter zo’n zware hengel zó krom kan trekken! Een kort moment later kwam de vis boven. Leon pakte hem zorgvuldig in zijn onderlip beet en tilde hem uit het water. Na een korte fotoshoot lieten we de vis weer vrij. We bleven nog een uurtje doorvissen maar dit leverde niets meer op. De twee sessies daarna leverden ook niets op. Dat is het mooie aan meerval, ze zijn zo ongelooflijk onvoorspelbaar!

 

 

Drie weken geen douche

Ons volgende avontuur komt alweer dichtbij: drie weken lang gaan Leon en ik over de Maas driften in mijn rubberbootje. Slapen in het wild en drie weken lang geen douche. Yeah! Lets go…

 

 

Alek met zijn pr meerval van 180 cm: wanneer wordt het verbroken...

 

Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.