Bloggers

Corné Ouwehand

Specialist in dropshotten

Mick Rijnhout

Roofvisspecialist op alle zoetwatersoorten

Tamme Smit

Een snoekvisser in hart en nieren

Pim ‘Dutch’ Busker

Roofvisspecialist en visgids

Sean Wit

Snoekspecialist

Max van Oers

Allround roofvisser binnen- en buitenland

Frans van der Putte

Allround roofivisspecialist

Wiljo van Daalen

Meerval- en snoekbaarsspecialist

Thomas Sintobin

Roofvisspecialist

 

Blog overzicht

Inmiddels begint het een jaarlijks terugkerend iets te worden: de trip met Oscar naar de Watermill Lodge! Dit jaar vlogen we op Dublin met Ryanair, en dat beviel eigenlijk prima! Eenmaal daar aangekomen, stond Pascal al op ons te wachten. Het is van daaruit nog een redelijke trip naar de Lodge, maar uiteraard passeert weer de nodige vispraat de revue, en begint de vakantie eigenlijk al als we in de auto zitten. 



Eindelijk herfst? Ik twijfel nog. Niet aan het meteorologische aspect, dat is wel duidelijk! Wind, regen, bomen die langzaam maar zeker geel worden en die o zo vervelende overdadige plantenvelden slinken met de dag. Dat vissen hier al op reageren is wel duidelijk. Eerder dan normaal lijken onze geliefde roofvissen de reis naar de bekende winterstekken al ingezet te hebben. Onderweg moet er natuurlijk wel gegeten worden en dat is wel duidelijk te merken in de activiteit.



‘Vissen’ is niet ‘vangen’, dat mag duidelijk zijn. Het vangen van vissen kost in sommige gevallen veel inspanning van de visser, en als ze dan niet willen bijten kan dat leiden tot frustratie of twijfel. Wat kan je er nou aan doen om ervoor te zorgen dat het vissen, vangen wordt?
Behalve je stinkende best doen, alle aasjes proberen die je mee hebt, verschillende technieken toepassen en je beste stekken afgaan, kun je niet veel meer. Er zijn echter wel andere dingen, die los van de visser staan, waar je op kunt letten.



We driften boven honderden meters water, naast een onderwatereiland, een rif eigenlijk, dat geacht wordt ramvol gigantische roofvissen te liggen. Het is rond de middag, maar tot nog toe kregen we niet veel actie op onze poppers en stickbaits. Nochtans zagen we iets heel groots jagen voor een uitstekende rots wat verderop, waar het water rond schuimt. Geen idee wat het was - misschien een haai maar we kregen er geen goed beeld van - maar het was zonder enige twijfel iets extreems en het maakte de prooivissen doodsbang want ze sprongen alle kanten uit. Op een gegeven moment haak ik iets op mijn stickbait dat niet heel hard tegenstribbelt. Een kleine Giant Trevally, vermoed ik, maar op een meter of tien van de boot valt de spanning  weg en lijkt het alsof de vis is losgeschoten. Ik draai twee drie slagen aan de molenslinger, en dan plots klapt mijn hengel dubbel. ‘Iets’ neemt een run aan een ontzettende snelheid - in 32 seconden (we waren aan het filmen waardoor we het naderhand konden opmeten) is de spoel van mijn zeer forse spinmolen bijna leeg.


In een eerdere blog schreef ik over het zoetwatervissen in Nieuw Zeeland. Deze keer ga ik in op de zoutwatervisserij in dit land. Nieuw Zeeland is omgeven door de Grote Oceaan en dat maakt dat er volop mogelijkheden zijn voor het vangen van interessante vissoorten.



Na mijn laatste blog had ik nog ongeveer een maand van het roofvisseizoen te gaan. Deze maand heb ik nog eens even flink gas gegeven en het seizoen met nog een paar mooie dikke snoekbaarzen af kunnen sluiten! De sluiting van het seizoen betekent voor mij absoluut niet dat er gestopt wordt met het vissen op roofvis. Nu komt m’n grote vriend meerval weer in beeld... Met dauwpieren mag er namelijk gewoon nog door gevist worden. En een flinke bos van deze jongens is precies één van m’n favoriete aassoorten voor de meerval. De watertemperatuur was begin april al net boven de 10 graden Celsius. Precies de temperatuur dat de meervallen weer wat actiever worden. Het weer in april en mei was wel wat wisselend en zo waren de vangsten dus ook. Toch lukte het me om best aardig wat vissen te vangen met daarbij al een paar hele mooie.



Gisteren hadden we een mooi feestje op het water en vandaag vissen we de laatste drift. Er valt nog genoeg nieuws te proberen, maar we kiezen toch voor de stek van de afgelopen dagen. Er ligt daar zo immens veel vis dat we gek zijn als we dat niet proberen af te romen.


We worden wakker onder een grijs wolkendek, het regent pijpenstelen en het ziet er niet naar uit dat het nog droog gaat worden. We blijven tot een uur of elf op onze stretchers hangen. Dan valt er toch plots een gaatje in de buien, we breken snel onze tenten af en gooien het spul in de auto. We rijden nog vlug even naar de bakker voor wat eten tijdens de drift.


Vandaag dus de reisdag, want we zijn het er over eens dat het hier door het gebrek aan aasvis niet meer gaat lukken. We rijden richting Noord-Frankrijk, naar een gebied waar we de afgelopen maanden al enkele weekenden hebben gevist. Deze eerder opgedane stekkennis kan de trip wellicht gaan redden. Het betreft een wat kleiner water waar we perfect kunnen driften.



Ook deze dag wordt er weer volop gefeederd, zoveel zelfs dat we er flauw van worden... Wat een crime is het toch om aan aasvis te komen! Eerst vissen we samen op een stek die we de voorgaande dag ruimschoots hebben voorzien van mais en grondvoer. Zelf moeten we nog ontbijten, maar ik zie de stokbroden niet waar ik ze verwacht en besef direct dat ik ze bij de vorige stek even op het dak van de auto heb gelegd. Ik rijd snel terug en vind ze gelukkig terug midden op de weg. De kraaien waren al ter plaatse maar er is nog genoeg over voor ons…



Al lagen de stokken nog zo mooi in langs een stenen taludrand, er gebeurde niets vannacht. De twee grote giebels worden roeiend opgehaald zodat we deze voorzichtig van de takels kunnen halen en we ze zo hopelijk nog eens kunnen gebruiken de komende nacht.



Niets was minder waar, het werd een nacht waarin we prima hebben kunnen slapen. De (te) kleine giebeltjes bleven de hele nacht onaangeroerd hangen. Vreemd, want de nacht ervoor hadden we toch vijf aanbeten gehad op dezelfde stek. Het betrof vrij gare, lamme aasvisjes; wel een schril contrast met de aasvissen die we de nacht ervoor nog voor handen hadden. Deze bleven maar zwemmen…


Als we wakker worden is de regen verdwenen, het is een prachtige zonsopkomst na een drukke nacht. Rond 21.00 uur lagen de stokken erin en smaakte een zeiklauw biertje ons allerbest. Het werd even een gekkenhuis, er ging wat mis maar gelukkig konden we ook weer twee mooie meervallen bijschrijven.



Een dag die in het teken staat van zoeken, zoeken en nog eens zoeken… En dat in een behoorlijke hitte!



< VORIGE1234