Bloggers

Corné Ouwehand

Specialist in dropshotten

Mick Rijnhout

Roofvisspecialist op alle zoetwatersoorten

Tamme Smit

Een snoekvisser in hart en nieren

Pim ‘Dutch’ Busker

Roofvisspecialist en visgids

Sean Wit

Snoekspecialist

Max van Oers

Allround roofvisser binnen- en buitenland

Frans van der Putte

Allround roofivisspecialist

Wiljo van Daalen

Meerval- en snoekbaarsspecialist

Thomas Sintobin

Roofvisspecialist

Johan Struwe

Johan is een enthousiaste roofvisser, die het meest vist vanuit boot en bellyboat. Hij is met name actief op onze grote rivieren.

 

Blog overzicht

In dit blog besteed ik eens aandacht aan een ondergeschoven kindje bij het snoekbaarsvissen: de bijhengel, ook wel als ‘dode hengel’ aangeduid. Vaak zie ik boot- en bellyboatvissers geen gebruik maken van een bijhengel, en ergens is dat zonde. Met een bijhengel verdubbel je namelijk je vangkansen, zonder dat het je enige inspanning kost! Daarnaast biedt de inzet van een dode hengel je de kans te experimenteren met aassoorten, kleuren en formaten.  Maar hoe kies je nou een goede hengel hiervoor, en hoe zet je deze in? In een paar stappen leg ik je uit hoe je uit deze simpele tactiek maximaal resultaat haalt.



Vaak hoor ik om me heen verzuchten dat het in de winter zo lastig is om vadertje glasoog te verschalken. Plekken die in de zomer gegarandeerd vis opleverden blijken in het koude seizoen improductief, en de koude en vaak ook winderige en natte omstandigheden doen veel vissers afhaken in hun jacht op één van onze meest geliefde sportvissen.

 


Hoog water | Blog Johan Struwe

Het was alweer lang geleden dat de Rijn zoveel water afvoerde in ons stroomgebied, en als liefhebber van het varen en vissen op de grote rivieren veranderde voor mij de laatste weken mijn hele wereld drastisch…



December is een drukke maand, en meestal vind ik in die maand weinig tijd om te vissen. In de allerlaatste week van het jaar, stiekem tegen beter weten in toch nog een sessie gepland met maatje Joshua. Doodaas is het plan, het is koud, hoogwater…, maar we gaan toch. Iedere visser kent dat wel, koste wat het kost toch even gaan. 


Na een succesvol meervalseizoen zit ik inmiddels alweer een anderhalve maand achter onze gestekelde vrienden aan. Normaal vis ik door op meerval tot het water onder de 10 graden duikt. Maar dit jaar was de drive al wat eerder weg en begon alles een beetje op de automatische piloot te gaan. Dus hoogste tijd voor wat afwisseling! Het nadeel van deze actie was wel dat vanwege het toen nog niet zo heel koude water de snoekbaars nog erg verspreid lag. En daarbij de grindgaten langs de rivier waar de snoekbaars overwintert nog niet echt goed liepen omdat veel vis nog op de rivier zelf verbleef. De baarzen waren daarentegen wel al goed te vangen. Dus werd mijn aandacht vaak daarop gericht. Met hun kracht, agressiviteit en mooie exotische kleuren zijn dit natuurlijk ook prachtige vissen om te vangen.



The lost lunker

California, haven van Newport Beach, mei 2013. Een paar vissende locals op een van de vele steigertjes vertellen me over een vis die ze de bijnaam 'mud marlin' geven: de moddermarlijn. Het betreft een roggensoort, Myliobatis californica oftewel 'bat ray', die volgens Fish Base een spanwijdte van 180 cm kan bereiken, bij een gewicht van meer dan 80 kilogram. Als ik vraag waaraan ze hun bijnaam te danken hebben, zeggen de locals grijnzend: "You just hook one, and you'll know."



Inmiddels begint het een jaarlijks terugkerend iets te worden: de trip met Oscar naar de Watermill Lodge! Dit jaar vlogen we op Dublin met Ryanair, en dat beviel eigenlijk prima! Eenmaal daar aangekomen, stond Pascal al op ons te wachten. Het is van daaruit nog een redelijke trip naar de Lodge, maar uiteraard passeert weer de nodige vispraat de revue, en begint de vakantie eigenlijk al als we in de auto zitten. 


Eindelijk herfst? Ik twijfel nog. Niet aan het meteorologische aspect, dat is wel duidelijk! Wind, regen, bomen die langzaam maar zeker geel worden en die o zo vervelende overdadige plantenvelden slinken met de dag. Dat vissen hier al op reageren is wel duidelijk. Eerder dan normaal lijken onze geliefde roofvissen de reis naar de bekende winterstekken al ingezet te hebben. Onderweg moet er natuurlijk wel gegeten worden en dat is wel duidelijk te merken in de activiteit.


‘Vissen’ is niet ‘vangen’, dat mag duidelijk zijn. Het vangen van vissen kost in sommige gevallen veel inspanning van de visser, en als ze dan niet willen bijten kan dat leiden tot frustratie of twijfel. Wat kan je er nou aan doen om ervoor te zorgen dat het vissen, vangen wordt?
Behalve je stinkende best doen, alle aasjes proberen die je mee hebt, verschillende technieken toepassen en je beste stekken afgaan, kun je niet veel meer. Er zijn echter wel andere dingen, die los van de visser staan, waar je op kunt letten.



We driften boven honderden meters water, naast een onderwatereiland, een rif eigenlijk, dat geacht wordt ramvol gigantische roofvissen te liggen. Het is rond de middag, maar tot nog toe kregen we niet veel actie op onze poppers en stickbaits. Nochtans zagen we iets heel groots jagen voor een uitstekende rots wat verderop, waar het water rond schuimt. Geen idee wat het was - misschien een haai maar we kregen er geen goed beeld van - maar het was zonder enige twijfel iets extreems en het maakte de prooivissen doodsbang want ze sprongen alle kanten uit. Op een gegeven moment haak ik iets op mijn stickbait dat niet heel hard tegenstribbelt. Een kleine Giant Trevally, vermoed ik, maar op een meter of tien van de boot valt de spanning  weg en lijkt het alsof de vis is losgeschoten. Ik draai twee drie slagen aan de molenslinger, en dan plots klapt mijn hengel dubbel. ‘Iets’ neemt een run aan een ontzettende snelheid - in 32 seconden (we waren aan het filmen waardoor we het naderhand konden opmeten) is de spoel van mijn zeer forse spinmolen bijna leeg.



In een eerdere blog schreef ik over het zoetwatervissen in Nieuw Zeeland. Deze keer ga ik in op de zoutwatervisserij in dit land. Nieuw Zeeland is omgeven door de Grote Oceaan en dat maakt dat er volop mogelijkheden zijn voor het vangen van interessante vissoorten.



Na mijn laatste blog had ik nog ongeveer een maand van het roofvisseizoen te gaan. Deze maand heb ik nog eens even flink gas gegeven en het seizoen met nog een paar mooie dikke snoekbaarzen af kunnen sluiten! De sluiting van het seizoen betekent voor mij absoluut niet dat er gestopt wordt met het vissen op roofvis. Nu komt m’n grote vriend meerval weer in beeld... Met dauwpieren mag er namelijk gewoon nog door gevist worden. En een flinke bos van deze jongens is precies één van m’n favoriete aassoorten voor de meerval. De watertemperatuur was begin april al net boven de 10 graden Celsius. Precies de temperatuur dat de meervallen weer wat actiever worden. Het weer in april en mei was wel wat wisselend en zo waren de vangsten dus ook. Toch lukte het me om best aardig wat vissen te vangen met daarbij al een paar hele mooie.


Gisteren hadden we een mooi feestje op het water en vandaag vissen we de laatste drift. Er valt nog genoeg nieuws te proberen, maar we kiezen toch voor de stek van de afgelopen dagen. Er ligt daar zo immens veel vis dat we gek zijn als we dat niet proberen af te romen.



We worden wakker onder een grijs wolkendek, het regent pijpenstelen en het ziet er niet naar uit dat het nog droog gaat worden. We blijven tot een uur of elf op onze stretchers hangen. Dan valt er toch plots een gaatje in de buien, we breken snel onze tenten af en gooien het spul in de auto. We rijden nog vlug even naar de bakker voor wat eten tijdens de drift.